A A A

Zmysł moralny w ujęciu Davida Hume'a

Dopiero w XVIII wieku dojrzewa przekonanie, że źródłem i podstawą moralności jest przyjazna postawa wobec ludzi — rozumiana jako postawa społeczna. Przykładem filozofa, który reprezentuje taki właśnie pogląd, jest David Hume. Swoje najważniejsze dzieło — Traktat o naturze ludzkiej — napisał on w latach 1734—1737 i wydał je w dwa lata później. Tak więc praca ukazała się drukiem, kiedy jej autor miał dwadzieścia osiem lat. O dziele tym powiedział Hume z wielkim rozgoryczeniem, iż było „płodem nieżywym", gdyż traktat nie spotkał się z żywszym oddźwiękiem. Autor był bliski całkowitego załamania, postanowił jednak, że odtąd będzie pisywał dzieła lżejszego kalibru.

W latach 1741—1742 ukazało się dwadzieścia siedem esejów Hume'a na tematy „moralne i polityczne". Zyskały one autorowi znaczną popularność. Do problemów poruszonych w pierwszym dziele jeszcze powracał i dzięki temu w 1748 roku powstały Badania dotyczące rozumu ludzkiego, a w 1751 roku ukazało się dzieło, z którego autor był bardzo zadowolony — Badania dotyczące zasad moralności.