A A A

Kim był Hume

Hume był m. in. bibliotekarzem w Edynburgu (w latach 1752—1757), napisał wówczas Historią Anglii, i sekretarzem poselstwa angielskiego w Paryżu (w latach 1763—1766). Współczesny mu Diderot powiadał, że Hume ma „powierzchowność zażywnego bernardyna". Mimo słabej francuszczyzny i nie najlepszych manier podbił autor Traktatu o naturze ludzkiej paryskie salony, których bywalcy byli nie tylko ludźmi wytwornymi, ale też na ogół wybitnymi intelektualistami. Spotkał się więc Hume z Helvetiusem i Holbachem, zaprzyjaźnił się z d'Alembertem i Diderotem. Z pobytem w Paryżu wiąże się też wielki romans Hume'a z hrabiną de Bonnefleure. Korespondencja między nimi trwała aż do śmierci filozofa, czyli znacznie dłużej niż wielka miłość. Hume nie założył rodziny. Młodym ludziom zalecał ostrożność wobec kobiet, mówiąc: „Zrywaj kwiaty, ale nie obieraj sobie zawodu ogrodnika".

Hume był wolnomyślicielem i co za tym idzie — nie wierzył w życie pozagrobowe. Powiadał, że „równie beztrosko myśli o tym, że go nie będzie, gdy życie minie, jak o tym, że go nie było, nim począł egzystować". Wielce za to dbał o pogodę ducha i kiedy umierał, po ciężkiej i długiej chorobie, podtrzymywał wesołe usposobienie lekturą dialogów Lukiana.