A A A

Etyka chrześcijańska

Etyka chrześcijańska wyraźnie stara się od zarania swoich dziejów łączyć dwa spośród trzech wymienionych wyżej wątków, to jest etykę doskonałą — kontemplacyjną — z etyką uczuć życzliwych. Wątek wzniosłej kontemplacji jest związany od początku z religij-nymi i. filozoficznymi założeniami chrześcijaństwa. To, co w Etyce eudemejskiej pojawia się wyraźnie i podkreśla nieziemskie, boskie możliwości intelektu jako formy uczestniczenia w myśli bożej, powraca we wczesnych pismach ojców »Kościoła. Wątek czynnej życzliwości zawarty jest w ewangelicznej tradycji chrześci-jaństwa. Ten wątek jest zresztą wielce różny u Arystotelesa i w myśli chrześcijańskiej. Arystoteles, podkreślając znaczenie przyjaźni, mówi o proporcjonalności tejże do zasługi. Różni się to dość znacznie od miłości ewangelicznej. W historii etyki chrześcijańskiej nadeszły też czasy nawiązania do trzeciego wątku etycznej koncepcji Arystotelesa — do etyki umiaru, co stało się jednak dopiero w XIII wieku za sprawą św. Tomasza z Akwinu.

Arystoteles w swoich poglądach na moralność nie przestawał w zasadzie traktować człowieka jako istoty społecznej. Człowieka kształtuje się przez wychowanie dla określonego miejsca w społeczeństwie. Najistotniejszym przymiotem tak widzianego podmiotu moralnego jest umiejętność kierowania się w praktyce zasadą „złotego środka", to jest umiejętność wybierania między skrajnościami. Przede wszystkim jednak człowiekowi potrzebne jest do bycia istotą moralną funkcjonowanie w harmonijnym, dobrze zorganizowanym społeczeństwie.